IŞIKSIZ

 



                       Öyle uzun zamanlardan değil, kısa kısa anların toplamı.
       

         Yağmurun taze ıslattığı bir camdan dünyaya bakmak gibi,
          hazinesi tomurcuğunda gizli,
          aklından geçiremediğin her duyguya
          inanan mavi.



     
         Sınırları olan sohbetlerden, aydan güneşten,
         kendine yol açanların,
         sevginin yarattığı kayboluşta öğrendiklerin,
         bir gece kapışırdı geçmişin alevinde yaktığın fotoğrafların.


         Ormanlardan topladıklarının şifası,
          neye yarıyorsa ona benzermiş,
          nasıl, niçin olduğunu bilemezsin,
          hissedersin,
          anlatır sana pencere pervazına koyduğun,
          anlatır kaldığın yerden başlamayacağını,
          içinden konuşur ışıksız yürekler,
          aldanması hep oyunu umutsuzluğun.